Muzyka progresywna

Każdy z nas coś wie na temat muzyki progresywnej, jeden ją utożsamia z Czesławem Niemenem, drudzy natomiast widzą ja w utworach grupy Pink Floryd czy klasykach Mike'a Oldfielda.

A jak sądzicie czy włączając jakąkolwiek stację radiową można usłyszeć utwory tego nurtu? Otóż w bardzo szalenie małym zakresie, a dlaczego, czyżby była nielubiana? Nie w tym tkwi sedno, tajemnica raczej mieści się w typowej cesze muzyki progresywne, a mianowicie w długości utworu, które często sięgają nawet od 10 do 20 minut. Muzyka progresywna to szalenie rozbudowane kompozycje, o czym nie każdy wie, tutaj artysta pozwala sobie na dowolność zupełną nie będzie, zatem ograniczał się, co do ram czy obowiązujących kanonów. Niestety fani muzyki progresywnej musza głównie bazować na zapisach scenicznych, bądź też jakże emocjonujących wydarzeniach, jakimi są koncerty live.

Muzyka progresywna to pojęcie często słyszane w radio i telewizji, napotykamy informacje zarówno w prasie, jak i szerokim Internecie, ale czym ona tak naprawdę jest, czym się cechuje, co sobie mieści?

A więc od początku, muzyka progresywna zrodziła się końcem lat 60, jednakże swój największy rozwój przeżyła w połowie lat 70 XX wieku. Progresywna, czyli mocna, ostra, nacechowana emocjami, przekazujące historie poprzez dźwięki. Jej korzenie mają podstawy w mrocznym rocku psychodenicznym, zatem nie jest rzeczą dziwną, iż jest ona tak wnikająca wnętrze słuchacza. A jakie dźwięki zawiera w sobie? Odpowiedź jest na tyle trudna, iż jest to mieszanka różnorodności stylizacji, odbiegająca od tradycji i utartych konwencji, to zmieniające się w czasie schematy rytmiczne, a także harmoniczne, jedno można powiedzieć wszystko jest nacechowane mocą, ktoś kiedyś miał powiedzieć, iż: „rock progresywny to wszystko, co brzmi jak rock progresywny”. Największymi wirtuozami tejże muzyki byli grupa The Doora, Bob Dylan, Pink Floryd i wielu innych.